Na etapie prób Joanna Troc – autorka scenariusza i reżyserka spektaklu – zdecydowała, że kluczowe będzie zrozumienie przez młodych wykonawców, o czym naprawdę opowiadają. Reżyserka podkreślała, że bez ich wewnętrznego przepracowania tematu wojny i uchodźstwa nie można uczciwie wejść na scenę i mierzyć się z tak trudną historią. Dlatego spektakl stał się rezultatem pracy na wielu płaszczyznach: poznawczej, emocjonalnej i twórczej – od odkrywania historii po rozmowy o tym, jak młodzi ludzie pojmują doświadczenia, które nie należą do ich czasu, ale wymagają od nich empatii i zrozumienia.

Relacje, które stały się podstawą pracy scenicznej, pochodzą w dużej mierze od osób wspominających Bieżeństwo z perspektywy dzieciństwa. Wielu z nich w chwili uchodźstwa miało 10, 12 czy 15 lat, a część urodziła się już w trakcie Bieżeństwa – w imperium carskim, na Syberii lub innych miejscach przymusowej tułaczki. Dziecięca perspektywa jest więc zapisana w tej historii od samego początku.